Ako Lang Sa Dulo

Ako Lang sa Dulo” Sa kwarto kong tahimik, ako lang ang kausap, Mga bulong ng kahapon, paulit-ulit na bumabalik Mga pangarap na dati’y kumikislap, ngayo’y tila naglalaho, Parang bituing napagod sa pag-ilaw sa langit ko. Lumalakad akong mag-isa sa daang walang pangalan, Hinahanap ang init, pero ang yakap ko’y ako rin lang. Sa bawat hakbang, may takot na pilit kong tinatago, Pero bakit parang mas sumasakit kapag ako’y tumatayo? CHORUS: At kapag gabi’y bumabalik ang lahat ng iniwasan, Mga sugat na hindi naghilom, muli kong nararamdaman. Walang kamay na aakay, walang tinig na tatawag, Ako lang… ako lang — at ’yon ang pinakamasakit na katotohanan. Minsan gustong sumuko, pero di ko alam kung kanino, Walang makikinig kahit isigaw ko ang bigat ng puso ko. Kaya’t pinipili kong manahimik, habang bumabagsak ang luha, Dahil sa mundong ito, tila wala namang naghahanap sa’king nawala.