Anne…
Bir evin ışığıdır
“Geçer” deyip sarılan ses
Dünyanın en güzel kelimesi…
Anne…
Anne, sabaha karşı uykusuz bekleyen
Herkes giderken yanında kalan demek
Kendi kırık olsa da seni güldüren
Bir tabak yemeği sevgiyle veren demek
Yağmurda üstünü örten bir gökyüzü
Karanlıkta yol gösteren tek yıldız gibi
Bir bakışıyla içini ısıtan yuva
Tarifi olmayan en gerçek duygu aslında
Ben düşünce sessizce kaldıran eldin
Korkularım büyürken bana cesaret verdin
Bu dünya bazen çok acımasız anne
Ama sen sarılınca diner içimdeki deprem
ANNEEE!
Yaraya merhem olan nefes
ANNEEE!
En güzel sığınak herkes gitse
Bir dua gibi düşersin kalbime gecelerde
Çünkü cennetin kokusu gizli ellerinde!
Bazen bir ses…
Bazen bir omuz…
Ama hep aynı güven
Hep aynı huzur…
ANNEEE!
Karanlık gecemde umut olan
ANNEEE!
Yıkıldığım yerde beni saran
Ne yazsam eksik kalır sevgine
Çünkü bir ömür yetmez… “anne” seni sevmeye…
