Z dnia na dzień

Tomasz od trzech lat żyje w kryzysie bezdomności. Schronieniem stały się ruiny po dawnym zakładzie - miejsce bez wody, ogrzewania i elementarnego bezpieczeństwa. Nie ma dowodu osobistego, nie pobiera żadnych świadczeń. Utrzymuje się z dorywczych prac i zbierania złomu, funkcjonując poza systemem, który dla wielu z nas jest oczywistością. Ma trójkę dzieci - to one trafiły do domu dziecka i placówek opiekuńczych. Sam mówi o przeszłości bez upiększeń: kilku związkach, rozpadzie rodziny, braku porozumienia i niezaspokajaniu wzajemnych potrzeb. W jego życiorysie jest także trzynaście lat więzienia. Po rozmowie przyznał również, że jego zadłużenie - poza alimentami - jest znacznie wyższe, niż początkowo mówił. Tomasz choruje na raka krtani. Nie przyjmuje leków i odmówił tracheotomii. Mówi wprost: jeśli ma odejść, chce to zrobić na własnych warunkach. Mimo doświadczeń i błędów zachował poczucie godności i nie chce nikogo prosić o pomoc. To nie jest opowieść o sensacji ani o łatwych ocenach. To zapis spotkania z człowiekiem żyjącym z dnia na dzień - gdzie każdy poranek oznacza walkę o przetrwanie, a każda rozmowa jest próbą zrozumienia, jak cienka bywa granica między stabilnym życiem a całkowitym wykluczeniem. Zapraszam na film - Maciej.