@DomPodSkórą

Człowiek nie jest jedną emocją, jednym nastrojem, jednym stanem, który można prosto nazwać i zamknąć w definicji. Bardziej przypomina dom, w którym pod skórą mieszkają różne głosy, różne odruchy, różne pamięci. Jedne spokojne, inne niespokojne, jedne jasne, inne ciemne. W tym domu zamieszkały ptaki. Nie jako dekoracja, ale jako obraz tego, co w nas trzepocze, kiedy nie umiemy jeszcze powiedzieć, co naprawdę czujemy. Jeden ptak przynosi lęk, drugi gniew, trzeci smutek, czwarty nadzieję, a jeszcze inny siada gdzieś cicho i przypomina, że można oddychać spokojniej. Czasem któryś z nich robi w nas hałas tak wielki, że mylimy jego skrzydła z własną naturą. Mówimy: „taki już jestem”, „taka już jestem”, choć tak naprawdę odezwał się tylko jakiś dawny strach, jakaś nieoswojona rana, jakiś ptak, którego nikt nigdy nie nauczył siadać spokojnie. „Dom pod skórą” jest więc opowieścią o dojrzewaniu do siebie. O tym momencie, w którym przestajemy walczyć ze wszystkim, co trudne, a zaczynamy to rozpoznawać. Nie każda ciemność chce nas zniszczyć. Czasem smutek prosi o ciszę, gniew o granicę, lęk o obecność, a nadzieja o odrobinę miejsca, żeby mogła wrócić. Moja piosenka nie jest o słabości, to blues o człowieku, który wie, że nosi w sobie chaos, ale nie chce już przed nim uciekać. Siada więc we własnym wnętrzu jak na progu starego domu i słucha, który ptak śpiewa, który krzyczy, a który tylko boi się zostać sam. Może właśnie na tym polega spokój - nie na tym, że w środku nic już nie boli, ale na tym, że wreszcie wiemy, co w nas lata. #DomPodSkórą #PtakiWeMnie #UlicznyBlues #BluesPoPolsku #PolskaMuzyka #NowaMuzyka #TekstPiosenki #Songwriting #MuzykaZDuszą #Emocje #OswajanieSiebie #WewnętrznyŚwiat #MuzykaAutorska #BluesZDuszą #PiosenkaAutorska