Hayalkeş

İnsan bazen konuşamaz. Kelimeler yetmez, cümleler eksik kalır. İşte o anlarda bir bağlama devreye girer. Tel titreşir, ama aslında titreyen insanın içidir. Her nota, dile gelmeyen bir düşüncenin, bastırılmış bir duygunun ses bulmuş hâlidir. Hayal kurmak da böyledir. Gerçekliğin ağırlığından kaçmak değil, onunla baş edebilmek için kendi içinde bir alan açmaktır. İnsan hayal kurarken aslında kendine bir yol çizer; görünmeyeni görmeye, hissedemediğini hissetmeye çalışır. Ama her hayal, beraberinde bir mücadele getirir. Çünkü insanın en büyük savaşı dışarıda değil, kendi içindedir. Bağlama bu savaşın sesi olur. Bazen sakin, bazen kırgın, bazen öfkeli… ama hep dürüst. Ne saklar ne süsler. Çaldıkça içindeki yükü dışarı taşır, insanı kendisiyle yüzleştirir. O yüzden bazı sesler sadece dinlenmez yaşanır. Ve belki de en çok bu yüzden, bir bağlama tek başına çaldığında bile kalabalık hissi verir. Çünkü o sesin içinde bir insanın bütün hikâyesi vardır: hayalleri, kırıkları, suskunlukları ve direnişi. Sonunda anlaşılan şudur: İnsan hayal kurdukça ayakta kalır… Bağlama çaldıkça da içindekini unutmadan yaşar.