Huginn ok Muninn

Old Norse version of 'Thought and Memory'. Huginn ok Muninn (Verse 1) At dagan komr, hefja hrafnar flug, at hvirfla um jörð til náttmála. Andaskuggar tveir, þeir ríða lopt, eigi dylsk neitt þeira hvassa sýn. (Verse 2) Hátt í himni, þar er svalir vindar blása, sjá svartar myndir þat er neðan gerisk. Yfir ár ok víða fjalljörð, líta þeir víg ok dauða, ok líf er borit. (Chorus) Huginn ok Muninn fljúga fjarri ok sjá allt, frá akri bónda til jarls hallar. Engi sýn né dæmi leynisk þeim, þeir sjá gegnum svik ok allar vélar. (Verse 3) Huginn er hugr, flýgr hann sem ör, yfir land ok forna hauga. Hann samnar speki, er hann finna má, at færa sannan fróðleik í Óðins vit. (Verse 4) Muninn er minni, fullr af því er áðr var, minnisk hann alls frá fornum dögum. Hann geymir fortíð ok fornar sögur, dýrri en silfr ok glóandi gull. (Chorus) Huginn ok Muninn fljúga fjarri ok sjá allt, frá akri bónda til jarls hallar. Engi sýn né dæmi leynisk þeim, þeir sjá gegnum svik ok allar vélar. (Verse 5) Alfaðir bíðr í háu gullseti, eptir launmálum hrafna sinna. Þeir setjask á herðar, hvískra í eyra, tíðindi ór Miðgarði Óðni til heyrnar. (Verse 6) Óðinn óttask um hrafna sína vaska, at Huginn týnist í norðrsvala. En fyrir Munin skelfr hann meir, ef minni hverfr sem reykr í lopti. (Final Verse) Huginn ok Muninn fóru um himin víða, námu grimmar ok dökkar rúnar. Litu verk goða, jötna ok manna, áðr þeir hurfu heim til Valföður.