Ne krojet e Shishtavecit.

Në Shishtavec, nën qiell të kaltër, Ku malet rrinë si rojë në gadishull. Burime të ftohta rrjedhin me shkëlqim, Vajza me shami, si dritë në agim. Djemtë me zjarr në zemra që digjen, Vrapojnë te krojet, ku ëndrrat lindin. O Shishtavec, dashuri e parë, Ku burimet fëshfërijnë në natë pa zjarr. Djemtë me shkallë te dritarja shkojnë, Dhe nata s’mbaron, kur zemrat rrojnë. Kur dielli bie pas majash me borë, Djemtë ngjiten qetë, me zemra në zjarr fort. Te dritarja shkojnë, ku ëndrra merr frymë, Ajo buzëqesh, i bie nata në dritë. Era sjell këngë nga kohë shumë të largëta, Dritarja hapet në ag me yje të bardha. O Shishtavec, dashuri e parë, Ku burimet fëshfërijnë në natë pa zjarr. Djemtë me shkallë te dritarja shkojnë, Dhe nata s’mbaron, kur zemrat rrojnë. Nën hënë, shkallët lehtë kërcasin, Dy zemra flasin, yjet i dëgjojnë hapat. Një fjalë e pathënë mbetet përgjithmonë, Në mal gdhendet si këngë që s’mbaron. O Shishtavec, dashuri e parë, Ku burimet fëshfërijnë në natë pa zjarr. Djemtë me shkallë te dritarja shkojnë, Dhe nata s’mbaron, kur zemrat rrojnë. Ahh ahh ahh… Shishtavec, tokë që ruan dashuri të vjetër… #shishtavec #kukes #musicai #dashuri #histori #nostaligji https://open.spotify.com/track/4Tq4pT3DAxUqKVIhbdtval?si=tBfc6Rt-QImPxIbBikm-CQ