Sessiz

Söz Zahid kerimov Gecələr yenə tək, şəhər susub, mən oyaq Sənin yoxluğunla dolu bu otaq, bu dünya soyuq bayaq Sözlərim boğulur içimdə, çıxmır heç səs Sən getdin, qaldım mən, içimdə qırıq bir nəfəs Deyirdin “qalacam” amma külək kimi yox oldun İçimdə bir sevgi vardı, sən onu da çox soydun İndi şəkillər danışır, sən isə çox uzaq Hər gecə eyni film, eyni sonluq, eyni ağ Gözlərim yorulub artıq, yuxu da gəlmir mənə Sənin adın yazılıb sanki hər divarda yenə Sevgi deyən bu şəhər, indi mənə yad kimi Sən getdin, mən qaldım tək, ürəyim çat kimi Gecələr, gecələr səssiz İçimdə fırtına mənsiz Sən yoxsan, mən yoxam artıq Bu sevgi oldu qaranlıq Söz verib getdin amma sözlər qaldı yarım İndi hər xatirə vurur içimə ağır zərbəni darım Dostlar deyir “keçər”, amma keçmir bu hiss Sən getdin, mən qaldım, həyat oldu filmsiz Telefon susur indi, mesajlar boş ekran Sənin adın silinmir, bax bu necə bir yalan Sevirdim çox sadə, sən isə oynadın İndi mən öz içimdə min dəfə dağıldım Gecələr, gecələr səssiz İçimdə fırtına mənsiz Sən yoxsan, mən yoxam artıq Bu sevgi oldu qaranlıq Bəlkə də dönməzsən… mən bunu da bilirəm Amma səni unutmaq üçün güc tapa bilmirəm Gecələr yenə sənsiz… yenə səssiz… yenə mən…