YOKLUĞUNA ALIŞTIM

ALIŞTIM Ne mektubun ne bir resmin ne cismin Olmadan da yaşamaya çalıştım. Kederimin sebebiydi hep ismin Efkârımın çokluğuna alıştım. Görülmedi bir gün bile güldüğüm, Belki yoktu hiç aklına geldiğim, Çok gün oldu hicrânımdan öldüğüm. Sen kazandın yokluğuna alıştım. Sen kazandın yokluğuna alıştım. Can uğruna adanmaya meyilmiş Gururum her inadına eğilmiş Doya doya sevmek nasip değilmiş Böyle gönül tokluğuna alıştım. Görülmedi bir gün bile güldüğüm, Belki yoktu hiç aklına geldiğim, Çok gün oldu hicrânımdan öldüğüm. Sen kazandın yokluğuna alıştım. Sen kazandın yokluğuna alıştım. Her hatıra sinemde bir ok oldu Umutlarım birer birer yok oldu Beyazlarım günden güne çok oldu Saçlarımın aklığına alıştım. Görülmedi bir gün bile güldüğüm, Belki yoktu hiç aklına geldiğim, Çok gün oldu hicrânımdan öldüğüm. Sen kazandın yokluğuna alıştım. Sen kazandın yokluğuna alıştım. SÖZ: Hasan Hüseyin YILMAZ