Artık rüya görmüyorum.
Uykularım çizgi gibi sessiz.
Gözlerimi kapattığım karanlık.
Yokluğun kadar kimsesiz.
Seni de mi kırdılar?
Hayallerini mi kopardılar masallarının?
Özlemek, nefessiz kalmakmış meğer
Her nefeste adını, zehir gibi çekmekmiş.
Sönmüş bir mum gibi bekliyorum,
Kendi karanlığıma sığınmışım.
Ne bir kıvılcım kaldı, ne de rüyalar;
Sessizliğin koynunda bekliyorum.
Seni de mi kırdılar?
Hayallerini mi kopardılar masallarının?
Özlemek, nefessiz kalmakmış meğer
Her nefeste adını, zehir gibi çekmekmiş.
