Özlem

Özlem Oysa ne kadar yakınmışım sana… Bir şişe ucuz şarap kadarmış aramızdaki mesafe. Şimdi düşünüyorum da, bütün o yıllar boyunca kavuşulmaz sandığım yollar, belki de sadece bir yudum cesaret, bir adım umut kadar kısa ve inceydi. Şimdi her yerde seni görebiliyorum. Rüzgârın uğultusunda kokun geliyor burnuma; Sanki saçlarının arasına saklanmış bahar çiçekleri dolaşıyor etrafımda. Ve kıyıya vuran her damlada sesin çalınıyor kulaklarıma; Deniz köpürdükçe adın yankılanıyor her yanımda. Bu sahilde duruyorum şimdi… Ayaklarımın altındaki kum, yağan yağmurla ağırlaşıyor. Ve ben her damlada biraz daha sana gömülüyorum, Sanki yağmurla birlikte yok olacak, Kumların altından bambaşka bir dünyaya kayacağım. Belki orada, hiçbir engelin olmadığı, Mesafelerin, ayrılığın, vedaların olmadığı bir yerde Sarhoş olmadan da yanında olabilirim. Ah sevgili… Seninle yan yana yürümek için şarabın değil, Yalnızca kalbinin sıcaklığının sarhoşluğu yeterdi bana. Bir elimde sana uzanan hayaller var, Öbür elimde boşluğa düşen geceler. Belki de insanın en büyük cezası budur: Kalbinde birini taşırken, Yanında kimsenin olmaması… Eğer şimdi gözlerimi kapatsam, Ruhum sana koşacak biliyorum. Ama gözlerimi açtığımda, Yanımda yalnızca yağmurun soğukluğu kalacak. Ve ben anlıyorum ki, Aşk bazen en büyük yalnızlık, Yalnızlık ise aşkın en derin yüzü. Belki de bu yüzden, sevgili… Ben seni sevmeyi değil, seni özlemeyi öğrendim önce. Çünkü özlem, bir kalbin dayanabileceği En uzun yalnızlık biçimidir. Gökhan DÖNMEZ #duygusalşarkılar #aşk #ayrılık #şiir