Fluvius Memorum - Błotnik

Muzyka AI. "W mitologii i folklorze słowiańskim (szczególnie wschodniosłowiańskim i kaszubskim) Błotnik (znany również jako Bolotnik lub Bagiennik) to złośliwy demon zamieszkujący bagna, torfowiska i trzęsawiska. Postać ta jest personifikacją niebezpieczeństw czyhających na mokradłach. W przekazach ludowych opisywany jest na kilka sposobów. Postać ludzka: Często jawi się jako wysoki, czarny mężczyzna trzymający w ręku lampion. Wykorzystuje światło, by mamić podróżnych i wciągać ich w głąb bagna. Hybryda: Inne opisy przedstawiają go jako brzuchatą istotę o żabich oczach, pokrytą śluzem, błotem, algami i rybią łuską, czasem z długimi rękami i ogonem. Niewidzialna siła: Może też przybierać formę kłody lub kamienia; gdy nieostrożny wędrowiec na nim stanie, demon usuwa się spod nóg, pozwalając ofierze utonąć. Zachowanie i wierzenia. Wrogie nastawienie: Błotnik jest uważany za istotę niebezpieczną, która czerpie satysfakcję z topienia ludzi i zwierząt. W odróżnieniu od wielu innych demonów, nie boi się piorunów, gdyż woda i błoto neutralizują ich moc. Związek z diabłem: W polskim folklorze (szczególnie w okolicach Łęczycy) nazwa "błotnik" stała się synonimem lub przydomkiem Boruty, który z czasem z demona leśnego (leszego) ewoluował w postać szlacheckiego diabła zamieszkującego lochy i błota. Odpowiednik żeński: Często wspomina się o Błotnicy (lub Bolotnicy), pięknej, ale groźnej kobiecie o rybim ogonie lub gęsich stopach, która wabi ofiary śpiewem lub prośbą o pomoc. Ochrona: Według podań najlepszą obroną przed Błotnikiem było zachowanie absolutnej ciszy podczas przechodzenia przez mokradła, ponieważ demon ten wyjątkowo nie znosi hałasu. Błotniki miały ginąć zimą, gdy ich bagna zamarzały, lub w wyniku melioracji i osuszania terenów. " Żródło - AI.