Kader Utansin

# 🎵 **KADER UTANSIN** Yoruldum artık… Ne yana dönsem dert… Ne tutsam elimde kalıyor… Kader… Bir gün de yüzümüz gülsün be… Gece yine çöktü omuzlarıma ağır ağır, İçimde susturamadığım bin tane fırtına var. Gülmeyi unuttuk zamanla fark etmeden, Her gün biraz daha eksildik bu hayattan sessizce. Ne hayaller kurduk küçücük yaşlarda, Şimdi paramparça hepsi odamın duvarlarında. Kimse anlamıyor insan bazen neden susar, Çünkü bazı acılar anlatılmaz… sadece yaşanır. Dost bildiklerim bile yarı yolda bıraktı, Kalbimde kalan her yara biraz daha kararttı. Yoruldum güçlü görünmekten herkese karşı, İçimdeki çocuk bile artık sessiz kaldı… Kader utansın, ben değil… Bu kadar acıyı bir insan nasıl taşır söyleyin… Dertler bitmiyor, geceler geçmiyor, Her sabah aynı yük omuzlarıma çöküyor… Yoruldum artık, gücüm kalmadı, İçimde yıllardır dinmeyen bir sancı var sanki. Ne kadar kaçsam da geçmiş bırakmıyor, Kader utansın… çünkü hayat hiç affetmiyor… Bir sigara daha yaktım gecenin köründe, Düşündükçe boğuluyorum kendi içimde. İnsan bazen sadece sarılmak ister, Ama en çok ihtiyacın olduğunda kimse gelmez. Aynalara bakamıyorum uzun zamandır, Gözlerimde kaybolmuş yılların izi vardır. Mutluluk bize uğramadı erken yaşta, Biz hep acıyla büyüdük bu hayatta. Anlatacak çok şey var ama dilim susuyor, İçimdeki çığlık her geçen gün büyüyor. Belki de sorun benim, belki de kader, Ama hangi kapıyı çalsam karşıma hep keder çıkar… Bir gün biter mi bu içimdeki savaş…? Yoksa ömür boyu böyle mi yaşanır…? Kader utansın, ben değil… Bu kadar yükü insan tek başına taşır mı söyleyin… Dertler bitmiyor, içim hiç dinmiyor, Ne yapsam da kalbimdeki yağmur durmuyor… Yoruldum artık… Biraz huzur istedim sadece… Belki bir gün… Bu dertler de susar… Ama bugün değil…