Krzyk Narodu

Dziady cz. III, dla Asi :) "Krzyk Narodu" Ciemna cela, zimny mur, noc rozdziera niemy chór… Kajdany dźwięczą jak zły znak, tu rodzi się bunt – tu rodzi się krzyk i strach. Wilno śpi, lecz nie ma snu, carski cień nad miastem znów, młodzi w kajdanach – winni, bo chcą wolności słowa i własnych rąk. Cela zamknięta – a myśli jak ogień, dusza nie klęka przed żadnym wrogiem, naród uwięziony – ciało i duch, lecz w sercu rośnie milczący ruch. Czy cierpienie ma jakiś sens? Czy Bóg usłyszy nasz niemy jęk? Krzyk w ciemności – niesie go wiatr! Za wolność płonie każdy z nas! Choć noc najdłuższa zdaje się trwać, to w bólu rodzi się nowy świat! Konrad wstaje – ogień i duma, w jego słowach brzmi narodu dusza, „Ja i Ojczyzna – to jedno jest!” Rzuca wyzwanie – sięga po gniew. Improwizacja – jak burza i grzmot, człowiek przeciw Bogu rzuca swój los, chce władać duszami, wyznaczać ich krok, lecz pycha go wiedzie w ciemność i mrok. Między buntem a wiarą trwa spór, czy człowiek może przekroczyć próg? Krzyk w ciemności – niesie go wiatr! Za wolność płonie każdy z nas! Cierpienie narodu – nie pójdzie w cień, to ofiara, co zmienia historii bieg! Widzenie księdza – ciche jak świt, tam Polska cierpi jak Chrystus w krwi, mesjanizm płonie – nadziei znak, że przez ofiarę odrodzi się kraj. Car i tyrania – żelazna dłoń, historia pisze swój gorzki ton, lecz duch narodu nie daje się złamać, bo wolność rodzi się tam, gdzie jątrzy się rana. Cela! Krzyk! – milczący mur! Gniew i wiara – jeden nurt! Upadek, wzlot – duszy bój, Zbawienie w cierpieniu swym kuj! Sen Senatora – strach w jego krwi, nawet tyrana dopadają sny, świat odwrócony – sprawiedliwość trwa, choć ziemia milczy – nie milczy prawda. Anioł i demon – walczą o sens, o duszę człowieka i każdy jej cień, wolność nie ginie – choć teraz jej brak, wraca niezłomna jak nadziei znak. Krzyk w ciemności – niesie go wiatr! Za wolność płonie każdy z nas! Historia woła przez krew i czas, że Naród powstanie – jeszcze nie raz! Z popiołów wstaje nowy świt, łańcuchy pękną – otworzą się drzwi… Bo w bólu zapisany los, wolności krzyk – to wieczny głos.